Republica de Venesia

vecio stato con cavedal Venexia (697–1797)
Repùblica de Venèsia
Repùblica de Venèsia – Bandiera {Modèl:Nome - Stema
(detaji) (detaji)
Bomò: Viva San Marco!
Repùblica de Venèsia - Locaƚixasion
Dati aministrativi
Nome conpleto Serenìsima Repùblica de Venèsia
Nome uficiaƚe Ducatus Venetus
Lengue parlae vèneto, łatin
Capital Venesia
Altre capitaƚi Eraclea (697-741)

Metamauco (742-811)

Dependente da Inpero Bizantin dal 697 al 742
Poƚitica
Forma de goerno Republica Oligarchica
Doxe Elenco
Organi deƚiberativi Major Consejo, Senà, Menor Consejo
Nasita 697 co Paoluccio Anafesto
Cauxa Ełesion a dogado de ła Venetia maritima
Fine 12 de majo 1797
Cauxa Canpagna d'Itałia de Napołeon Bonaparte
Teritorio e popoƚasion
Basin giogràfego Itałia Nord-Orientałe, Istria, Dalmasia, Ixołe egee
Teritorio orixenaƚe Dogado
Popoƚasion c.a. 141.000 (Venesia)

c.a. 2.200.000 (Terraferma) c.a. 600.000 (Stado da Mar) inte'l 1797

Conomia
Vaƚuta Ducà, Lira
Risorse comerso, pesca, sałe, vegne
Produsion véro, oreficeria, arme, cantieri navałi
Comerci co Inpero Bixantin, Sacro Roman Inpero, Egito, Siria, Inpero Otoman, Fransa, Spagna, Inghiltera, India
Esportasion spesie, sae, véro
Inportasion spesie
Reƚigion e società
Reƚigion preminenti catoiceximo
Reƚigion de Stado catoiceximo
Reƚigion minoritarie cristianesimo ortodoso, ebraismo, islam
Clasi sociaƚi patrisi, sitadini, popoło
Repùblica de Venèsia - Mappa
Evoƚusion stòrica
Presedùo da Esarcà d'itałia

Ła Repùblica de Venèsia (o Republega de Venèsia), (in łatin: Venetiarum Respublica), pì tardi anca dita Repùblica Vèneta, ła xe sta un antigo stado de l'Itałia Nord-Orientałe, che 'l gavea Venèsia come cavedal. Ciamà anca Repùblica de San Marco, se se riferise a eła anca soło che come Serenìsima.

Durante ła fin del 1700 ła Repùblica ła ciapea rento el stado da Tera: ła Lonbardìa Vèneta (el bresan, el bergamasco e sità come Crema e Salò), el Vèneto e el Friul; e drento el so stado da Mar: l'Istria, ła Dalmasia, łe boche de Càtaro e łe ìxołe ionie. Durante ła so espansion masima ła ciapea rento anca ła Morea, Candia, Çipro, squaxi tute łe isoe greçe e un mucio de sità e porti 'ntel Mediteraneo Orientałe.

Indice

IstòriaModìfega

Ła nasita del DogadoModìfega

Dopo el croło de l'Inpero Roman, 'ntel VI secoło i teritori costieri del nord de l'Adriàtico i jera stai riconcuistai dai Bixantini, e i vegnèa 'ministrai da l'Exarca d'Itałia, che 'l stèa a Ravèna. 'Ntel 420 i vixigoti intra in Vèneto e par scanpar da łe ranbade tanti i cata recèto 'nte łe lagune. Vien cusì fondae varie sitadine come Gravo, Càorle, Rialto e Cioxa, che łe resta soto l'aministrasion bixantina.

'Ntel 697 chełe tere se proclama independenti e vien ełeto el primo doxe, Paolucio Anafesto. Suito a cavedal jera piantà a Eracliana (Eraclea), ma po, 'ntel 742, a vegnarà spostà a Metamauco (Małamoco) e finalmente a Rivus Altus (Rialto) 'ntel 812, che jera pi fasie da difendar, parché in mexo a ła łaguna.

L'independensa da BixansioModìfega

Durante el VIII e el IX secoƚo Venèsia ƚa se rende senpre pì autonoma da l'Inpero Bixantin, chel xera masa distante par poder controƚar ła so provincia.

'Ntel 809-810 i Franchi, comandai dal fiol de Carlo Magno, Pipino, i serca de invàdar ƚa Venetia, ma ƚa flota venesiana, sfrutando ƚa so conosensa de ƚa laguna, ƚa riese a blocar e desfar conpletament cueƚa franca su ƚe seche tacà a Metamauco.

L'Adriàtico e i trafisi comerciaƚiModìfega

 
I posedimenti de Venèsia torno al 1000

'Nte'l baso Evo mexan, Venèsia, grasie ai comèrci co 'l Oriente, ƚa scominsia a far i schei, e a espàndarse 'ntel Adriàtico e oltre. Torno al ano mie el doxe Piero II Orseolo el sconfixe i pirati narentani che infestea 'l Adriàtico, risevendo cosita ƚa sotomision de ƚe sità costiere de l'Istria e de ƚa Dalmasia (e anca el riconosimento del tìtoƚo de duca d'Istria e Dalmasia da parte de l'Inperador Bixantin).

Durante ła lota par łe investidure tra el Papa e l'Inperador todesco Venèsia ƚa xe restà neutral. Invese ƚa gà conbatùo na guera (1081-1085) contro i Normani de Roberto el Guiscardo, che i gavea ocupà Duraso e Corfù. Suito ƚa guera no ƚa va tanto ben, però cuando che el Guiscardo more, i Normani i se ritira, e ƚa Serenìsima, poichè jera stà aeada coi Bixantini, ła ga vù da questi na serie de priviegi ed esension par i propi mercanti, che xe stà man man confermà e anplià ogni olta che i Inperadori Bizantini i gavea bixogno de l'ajudo naval de Venesia.

El Stado da MarModìfega

 
I posedimenti in Oriente (in verde), 1450

A ła longa, però, ła potensa senpre pi granda dei Veneti e el gran nùmaro de priviłegi che i gavea, i gà fato nàsar de łe barufe tra Venessia e Costantinopłi. Durante łe prime tri crxidte Venesia no ła gà fato gran che par jutar i Bizantini, ƚasandoghe tuti i guadagni a Pixa e Genova.

'Ntel 1204 ła Quarta Croxada, par inisiativa del doxe Enrico Dandolo, ła xe stà dirotà su Costantinopoi, e ła sità ła xe stà mesa a sachejo. Venesia ła gà otegnù cusita "un quarto e mexo" de l'Inpero, tra cui łe ixoe de Candia (Creta) e Negroponte (Eubea) e tanti porti e piazzeforti.

'Ntel 1489 l'ultima regina de Cipro, ła venesiana Caterina Corner o Cornaro, ła ghe cede l'ixoa a ła Serenisima. Nel XV secoło ła Republega Veneta ła conprende quaxi tute łe coste orientai de l'Adriatico (chel xera parfin ciamà "Golfo de Venesia"), Candia, Negroponte, parte de ła Morea e diverse ixoe greçe. Tuti insieme sti domini i vegnea ragrupà 'ntel Stato da Mar, in contrapoxision col Dogado (cioè el vecio Ducatus Venetus) e col Stato da Tera su ła teraferma vèneta.

Ƚa concuista de ƚa terafermaModìfega

Par secołi el teritorio de ła Republica Veneta el xe stà fato soratuto da ixołe e tochi de tera longo łe coste, che i formava el coxì dito Stato da Mar. In te l'entrotera lagunar i Venessiani i gavea soło calche caposaldo difensivo, par difendarse da l'espansion de çità come Padoa, Trevixo e Verona. Al scominsio del XV secoło, sicome Gian Galeazzo Visconti, duca de Milan, el minaciava de conquistar tuto el nord Itałia, i venessiani i gà meso su un esercito ai ordini dei mejo capitani de ventura de l'epoca, come el Gatamelada e el Carmagnola, e zà nel 1410 i gavea ciapà quaxi tuto el Veneto, nel 1420 el Friul e nel 1428 Bergamo, Bresia e Crema, grassie anca al fato che tante çità, stufe de łe continue guere, łe sà dato vołontariamente a Venessia.

Par on tochetin xe stà veneti anca dei tochi de ła Romagna con Ravena e Rimini, ma in sta maniera qua Venessia ła sà fato nemico el Papa, che nel 1508 el gà scatenà ła guera de ła Lega de Cambrai, con el Stato Pontificio, ła Francia, el Sacro Roman Inpero e l'Aragona tuti contro Venessia. Subito i Venessiani i xe stà batùi in te łà Bataja de Agnadello, ma dopo i nemici i gà tacà barufar tra de lori e a ła fine ła Serenisima ła gà mantegnesto quaxi tuti i so posedimenti. Sta guera qua ła gà segnà però ła fine de l'espansion su ła teraferma.

Ƚe dedision a Venèsia in te ƚa TerafermaModìfega

Tante olte łe xe stà łe çità e comunità stése a darse de so sponte a ła Serenisima, che in canbio ła se inpegnava a rispetar e salvaguardar atraverso el Statuto bona parte de łe legi e de łe magistrature precedenti. De sèvito xe riportà łe date de dedizion de vari teritori e çità che xe apartegnù, anca par brevi tochi, a ła Serenisima. Nel caxo, bastansa frequente, che ła dedizion ła sipia stà ripetùa pi olte, xe indicà ła data de ła prima.

Ƚe guere coi TurchiModìfega

  Par saverghene de pì, varda łe pajine Guere turco-venexiane, Guera de Candia e Guera de Morea.


Nel XV secoło l'Inpero Otoman, dopo ver ciapà Costantinopołi nel 1453, el taca a invàdar i posedimenti venessiani in Oriente. Nel 1570 vie

Nel XV secoło l'Inpero Otoman, dopo ver ciapà Costantinopołi nel 1453, el taca a invàdar i posedimenti venessiani in Oriente. Nel 1570 vien invaxa Cipro, che ła se rende dopo na eròega rexistensa (varda Asedio de Famagosta). In risposta Venessia ła mete insieme na flota co l'ajudo de Genova, de ła Spagna, del Papa, dei Cavałieri de Malta e del duca de Savoja. El 7 de otobre 1571 ła flota otomana ła xe batùa in te ła Bataja de Lepanto.

Nel 1669, dopo vint'ani de guera, vien persa anca Candia (Creta). Ma póchi ani dopo (1683-1687), grassie al gran comandante Francesco Morosini, Venessia ła se tol ła rivincita conquistando tuta ła Morea (che sarìa el Pełoponexo). 'Ntel 1718 i Otomani i riciapa ła Morea, lasandoghe a ła Serenisima ła Dalmazia e łe sete ixołe Ionie (Corfù, Paxos, Santa Maura, Cefałonia, Itaca, Zante e Cerigo), che łe restarà venete fin al 1797.

El SetesentoModìfega

Durante el XVIII secoło, ła Republica no ła xe pi potente come na olta, e donca ła preferise mantegner na połitica de neutrałità, ma ła xe 'ncora molto ativa ne l'anbito culturałe, podendo vantar nomi iłustri come el Goldoni, el Vivaldi e el Canaletto.

Ƚa fine de ƚa RepùblicaModìfega

a Republica, pur dichiarandoxe neutrałe, ła xe stà invaxa da Napołeon e dai Austriaci intel 1796. Ała fine del 1796 ła ga perso Bresia e Bergamo e po', dopo aver decretà inglorioxamente ła propria fine sensa sparare squaxi gnanca on colpo, i fransexi e i austriaci i se ga meso dacordo coi tratai de Canpoformio, dove Venessia ła xe pasà soto l'Austria in canbio del pasajo del Belgio ała Fransa.

Co' ła scuxa che ła Republica ła gaveva rinuncià da soła ała propria sovranità, el Congreso de Viena no 'l ga ripristinà el vecio stato vèneto, metendo in pié al so posto el Regno Lonbardo-Veneto.

'Ntel 1848 ghe xe stà un breve tentativo de restaurar ła vecia Republica, quando i patrioti veneti, soto ła guida de Daniele Manin e Nicolò Tommaseo, i gà proclamà ła Republica de San Marco.

GoernoModìfega

A sovranità a jera del popoeo venesián che se riunia en l'asenblea del Conço. El popoeo gavea el potere de aprovar el Doxe, ełet dal Major Consejo co un conplicà sistema, a l'inisio l'aprovasión jera ne vera conferma dei sitadini a l'ełesión del Doxe, po se xe trasformà 'nte a tradisiónae aclamasión del popoeo al novo doxe.

El Doxe raprexentea formalmente a sovranità e a maestà de a Republega, ma gavea poco potere, en pratica queo de guidar l'esersito e a flota en guera. El so łaor jera controłà de sie consejeri, che col Doxe i faxea el Menor Consejo (o Serenìsima Siora). A sovranità jera invese del Major Consejo, l'organo fondamentał, che jera fato par dirito dai mas-ci majoreni de e fameje nobiłi, sirca de 1500/2000 omeni.

El Major Consejo formea Conseji minori: el Cołejo sóe el governo de a Republega, el Senà (o Consejo dei Pregai) par a poidega foresta, el Consejo dei Diexe par a sicuresa del Stado e i Tribunai de a Quarantina.

Economìa e TràfegoModìfega

Economia e trafegoModìfega

A ła baxe del suceso economico e poidego de ła Repùblica de Venesia ghe jera el tràfego. Fin da ła so nasita Venesia gavea un łigame spesae col Mediteraneo e soratut col Oriente, che la gavea fata deventàr par l'Europa na porta pal Levante e pai comersi. Ła Serenìsima gavea el monopoio del trafego sul Mediteraneo e soratuto sul Oriente en cui jera squaxi l'unega a trafegar.

Spesie, seta, parfumi, łegna prexadada, e altri prodoti i rivea a Venesia col trafego col Oriente e qui i vegnea comersai co oro, arxento e materie prime dal Europa Nord-Osidentae. A ste robe se agiungea anca i presioxi veri de Muran, merleti de Buran, tesuti e altri prodoti vèneti.

El mercà de Rialto deventea cusì el sentro de sti tràfeghi, el posto de incontro tra domanda e oferta, 'ndo se batea i presi de e mesi che e viaxea da a Çina e dal India, dal Arabia fin da Łondra e dae Fiandre, e 'ndo che e jera e boteghe de e Arti.

Łe navi venesiane e tegnea en comunicasion i porti del Mediteraneo come de Ałesandria, Arci, Costantinopoi e de Crimea con Venesia e po sta qua con quei eoropei come Londra, Bruges e Aigues Mortes.

PopołasionModìfega

A Venesia 'ntel 1422 ghe jera na popołasion de 199.000 anime, 'ntel 1509 ghe né jera 115.000, 'ntel 1797 ano de ła fin de ła Republega Vèneta a sità faxea 141.000 anime.[1]

Se stima che 'nte ła fin del XVIII secoło ła popołasion del Stado da Tera (Teraferma Vèneta) fuse de 2.200.000 e del Stado da Mar de 600.000 e quindi na popołasion totae de 2.800.000 anime.

NotasionModìfega

Varda ancaModìfega

Ałtri proxètiModìfega